Het woord duikt steeds vaker op in nieuwsberichten en internetdiscussies: incels. Soms gaat het over online haatgroepen, soms over eenzame jongeren, en soms over geweld. Maar wat betekent het nou écht? Waar komt de term vandaan, en waarom zorgt het voor zoveel discussie?
In dit artikel leggen we uit wat incels zijn, waar de term vandaan komt, wat de groep kenmerkt en waarom het fenomeen serieus genomen wordt.
1. Incel betekent ‘involuntary celibate’
De afkorting incel staat voor involuntary celibate. Oftewel: iemand die onvrijwillig geen seks heeft. Maar het gaat niet alleen om seks. De meeste incels voelen zich ook structureel afgewezen op romantisch vlak. Ze geloven vaak dat ze nooit een partner zullen krijgen door hun uiterlijk, sociale status of persoonlijkheid.
2. De term begon als een ondersteunende community
Opvallend feit: de term incel werd in de jaren ’90 bedacht door een Canadese vrouw. Zij richtte een online community op voor mensen die zich eenzaam en ongewenst voelden. Het idee was juist: steun bieden, elkaar helpen. Pas later werd de beweging overgenomen door boze, vooral mannelijke gebruikers die hun frustraties begonnen te richten op vrouwen en de samenleving in het algemeen.
3. Incels gebruiken hun eigen jargon
Incel-forums zitten vol met termen en afkortingen. Denk aan:
- Chads: extreem aantrekkelijke mannen waar vrouwen volgens incels altijd voor kiezen.
- Stacys: oppervlakkige, knappe vrouwen die alleen op uiterlijk vallen.
- Blackpill: het idee dat alles hopeloos is; uiterlijk bepaalt alles, en verbetering is onmogelijk.
Het is een taal vol fatalisme, waarin zelfverbetering als zinloos wordt gezien.
4. Niet alle incels zijn gewelddadig – maar sommige wel
Het grootste deel van de incelgemeenschap beperkt zich tot online uitlaatkleppen. Maar sommige zelfverklaarde incels hebben geweld gepleegd, vaak uit wraakgevoelens. Bekende voorbeelden zijn de schutters van Isla Vista (2014) en Toronto (2018), die hun daden koppelden aan incel-ideologie. Die incidenten hebben het label ‘incel’ een extra verontrustende lading gegeven.
5. Het draait vaak om een combinatie van eenzaamheid en woede
Veel incels voelen zich sociaal uitgesloten, miskend, en hopeloos. Maar in plaats van hulp te zoeken of in therapie te gaan, zoeken ze erkenning in echo-kamers vol frustratie. Die kunnen de negatieve gevoelens versterken. Online platforms zoals 4chan, Reddit of niche-forums zijn plekken waar die woede soms radicaliseert.
6. Kritiek op uiterlijk speelt een centrale rol
Incels geloven vaak dat fysieke aantrekkelijkheid álles bepaalt. Ze analyseren gezichtsstructuren, kaaklijnen en haargrens alsof het wiskunde is. Ze geloven dat mensen genetisch zijn ‘gewoon pech’ hebben, en dat plastische chirurgie of make-overs niet helpen. Die obsessie met uiterlijk vergroot hun hopeloosheid — en vergiftigt hun zelfbeeld.
7. Er bestaat ook kritiek op hoe de media het label gebruikt
Sommige critici vinden dat de term incel te makkelijk gebruikt wordt om mensen te labelen of stigmatiseren. Niet iedereen die worstelt met relaties of seksloosheid is een incel. En niet elke boze man op het internet is gevaarlijk. De term wordt steeds vaker politiek beladen, wat het gesprek over eenzaamheid of psychisch welzijn soms moeilijker maakt.
8. Achter het label zit vaak een echt probleem
Wat incels ook zijn, achter het internetjargon en de haat zit vaak een jong iemand met eenzaamheid, onzekerheid of depressie. Dat neemt de verantwoordelijkheid voor haatgedrag niet weg. Maar het betekent wél dat preventie, mentale hulp, en gesprekken over mannelijkheid en verbondenheid belangrijk zijn. We moeten kunnen praten over sociale uitsluiting, zonder te vervallen in extremen.
Het woord incel roept meteen beelden op van online haat, vrouwenhaat en geweld. En soms is dat terecht. Maar het is ook een signaal van iets groters: hoe mensen zich kunnen verliezen in een online identiteit, als reactie op eenzaamheid, afwijzing en een gevoel van machteloosheid.
Wie incels wil begrijpen, hoeft het niet goed te praten — maar moet wel luisteren naar wat eronder ligt. Want het probleem verdwijnt niet als we alleen maar wijzen. Soms begint verandering met minder spot en meer begrip. En duidelijke grenzen, daar waar het echt gevaarlijk wordt.